Ετσι ειναι λοιπον να νιωθει καποιος οτι σταματαει η ζωη του? Ετσι ειναι να μην εχεις νοημα στη ζωη, αφου εχασες το μοναδικο που ειχες?
Ειναι δυσκολο να προσπαθεις να περπατησεις μονος ενα δρομο αγνωστο,σκοτεινο. Να ψαχνεις να βρεις αν μπορεις να καταπιαστεις απο καπου αλλα με ενα πφουφ ολα να σβηνουν. Να ξυπνας και να βρισκεσαι εκει που ησουν παντα, στο νησι. Με ολες τις αναμνησεις και τα αισθηματα να σε περιτρυγιριζουν. Να φοβασαι να ανοιξεις τα ματια να τις κοιταξεις και να τις νιωσεις, Να προσπαθεις να εμποδισεις την ελπιδα να μπει μεσα σου. Την ελπιδα που σου εδινα ζωη για 4 χρονια δινοντας σου υποσχεσεις για τα πιο ωραια συναισθηματα και που τελικα αποδειχτηκε αληθινη. Πραγματικα ειχε δικαιο, τα εζησα κα τα ενιωσα. Για αυτο τωρα δεν μπορω να αλλαξω δρομο. Ποιος θα ξεχνουσε τις πιο ωραιες μερες τις ζωης αφηνοντας τις και φευγοντας μακρια. Ισως αυτος που αγαπα με ολο του το ειναι. Αυτος ειναι που νιωθω να ειμαι. Τιποτα ομως δεν με κανει σιγουρο για τιποτα. Θα μπορουσα να γυρνουσα το χρονο πισω και να μην ημουν αυτος που ειμαι? Να ημουν αυτος που ονειρευεται να εχει? Δεν την κατακρινω που ονειρευεται ετσι γιατι και εγω ετσι σκεφτομουν, αλλα εγω βρηκα αυτη που ονειρευομουν και επισης το να ονειρευεσαι το τελειο ειναι ενα νοημα ζωης που εχεις ευθυνη σαν μερος της να το κυνηγησεις. Αν ομως ημουν καποιος αλλος γιατι να με αγαπουσε οπως αγαπησε αυτο που πραγματικα ειμαι. Ισως να μην το εκανε. Μονο Αυτη ξερει γιατι με αγαπησε και σιγουρα δεν το εκανε για τις πραξεις μου. Μονο Αυτη ξερει αν θα με αγαπουσε εαν ημουν αυτος που πραγματικα ονειρευεται. Ισως και να μην ξερει. Μαλλον δεν θα το μαθει κανεις.
Δεν επελεξα ουτε εγω οπως και κανεις δεν μπορει να το κανει τι στοιχεια θελει να εχει ο εαυτος του. Ποτε δεν μου αρεσε να εχω δυο προσωπα. Τουλαχιστον ομως εδειχνα στους αλλους μονο ενα. Αυτο που με εκανε δυστυχισμενο το κρατουσα παντα για μενα. Δεν ηθελα ποτε καποιος να σταματησει να χαμογελα λογω της δυστυχιας μου. Αυτο το προσωπο καταφερα να το δειξω πολυ ελαχιστες φορες σ'Αυτη. Ηταν ακομα κατι πρωτογνορο για μενα. Ειδικα αυτη που τοσο αγαπω να δει την πραγματικοτητα μεσα μου. Μισησα οταν εγινε και ενιωσα πιο ανασφαλης απο ποτε. Οχι για μενα αλλα για Αυτη. Ειναι το τελευταιο ατομο που θα ηθελα να σταματα να χαμογελα. Και δυο πραγματα ειναι αυτα που ξερω σιγουρα, οτι την αγαπω και οτι αν ποτε ξεχασω τα παντα το μονο που θα μεινει ειναι το προσωπο της με το ωραιοτερο χαμογελο της.
Καταλαβα οτι οταν ανοιξω τα ματια δεν πρεπει να κοιταξω ουτε τις αναμνησεις αλλα ουτε και να νιωσω. Πρεπει απλα να ψαξω γιατι υπαρχουν καποια πραγματα μεσα μου που να με κανουν να τις προκαλω πονο. Ειναι το χειροτερο που εκανα στη ζωη μου. Ποτε δεν ειχα μισησει κανενα, ουτε εχθρο ουτε αγνωστο, το εκανα μονο στον εαυτο μου οταν καταλαβα ποσο την πληγωσα και ισως ακομα να την πληγωνω. Ναι ακομα την πληγωνω για επρεπε να ημουν στο πρωτο αεροπλανο για να παω τη συναντησω. Να με κοιταξει στα ματια και να δει γιατι με αγαπησε. Να κοιταξει και να νιωσει ποσο την αγαπω και να μου επερνε το χερι και να προσπαθουσε μαζι μου να εξαφανισει οτι δεν μας επιτρεπει να ζουμε αγαπημενα.