Μια φτωχη μερα..

Το να περναει μια ολοκληρη μερα χωρις να σε εχω δει ουτε λεπτο ειναι σαν αυτη η μερα να μην περασε ποτε. Ηταν απλα μια ανουσια μερα που δεν εχω τιποτα απολυτως να θυμαμαι. Χωρις να δω στα ματια σου, να ακουσω την γλυκια φωνη σου να ηχει στα αυτια μου, χωρις να χαμογελασω απλα επειδη εσυ χαμογελας και χωρις να ζησω την σιωπη που ακουγεται απ'τις καρδιες μας καταλαβαινω οτι μια μερα χωρις εσενα ειναι εντελως φτωχη. Εχω αναγκη να σε βλεπω να σε ακουω να σε νιωθω.  Δεν αρκει απλα να σε αγαπω, αλλιως θα μπορουσα να αγαπησω κατι αψυχο. Επελεξα ομως να αγαπησω το πιο ζωντανο πραγμα που αντικρυσαν ποτε τα ματια μου και ετσι σε αγαπησα με ολη την καρδια μου. Αλλα πλεον τα ματια μου δεν αντεχουν χωρις εσενα, δεν σε χορτανουν ποτε κι ας εισαι μεσα τους καθε στιγμη.

Σκεφτομαι ομως πως σε 15 μερες θα σε μοναχα δικη μου, θα σε εχω οσο θελω, συνεχεια, κι αυτο με παρηγορει. Σ'αγαπω κι ελπιζω να χαμογελασες αρκετα σημερα, μονο ετσι η καρδια μου θα μπορεσει να ησυχασει στην απωλεια της σημερινης μερας.